تشخیص اوتیسم با آزمایش شنوایی

تشخیص اوتیسم با آزمایش شنوایی

نونهالانی که در سنین کمی بیشتر تشخیص اوتیسم برای آنها مطرح می شود، در آزمایش های شنوایی پاسخ مغزی کندتری در برابر صدا دارند. یک پژوهش پزشکی نشان داد این نوزادان پاسخ مغزی تاخیری به امواج صوتی بروز می دهند اما نوزادان سالم پاسخ سریع و طبیعی مغزی دارند.

در این مقاله به بررسی اطلاعات و پژوهش های پزشکی پرداخته شده که نشان می دهد آزامایش های شنوایی در تشخیص اوتیسم تا چه حد کاربرد دارد.

برای خواندن مقاله «اوریون و کم شنوایی» کلیک کنید

اختلال اوتیسم چیست؟

شاید بهتر باشد پیش از پرداختن به این مبحث، درباره اوتیسم توضیحات مختصری ارائه شود. اختلال اوتیسم یک ناهنجاری در رشد و نمو دستگاه عصبی است. این مشکلات نموی در دستگاه عصبی ممکن است باعث بروز علائم زیر شود:

  • مشکلات در مهارت های برقراری ارتباط اجتماعی
  • بروز رفتارهای تکراری
  • انجام رفتارها با محدودیت و اختلال

با وجود این که علائم اختلال اوتیسم در نونهالان زیر دو سال هم قابل مشاهده است، اما به ندرت تشخیص اوتیسم در این سنین مطرح می شود. بیشتر افرادی که اوتیسم برای آنها تشخیص داده شده است در محدوده سنی چهار سالگی هستند.

این تشخیص دیرهنگام اوتیسم باعث می شود که مداخلات درمانی هم دیرتر آغاز شوند. شروع دیرهنگام درمان اوتیسم در نهایت می تواند با اثربخشی کمتر این اثرات مثبت همراه شود.

بنابراین اهمیت فراوانی دارد که بتوان در همان محدوده نونهالی و سنین بسیار پایین تشخیص اوتیسم را به درستی مطرح کرد. به دنبال تشخیص صحیح اوتیسم با آغاز سریع تر مداخلات درمانی می توان چشم به راه بهبود موثرتر در این بیماران بود.

آزمایش شنوایی در نوزادان به تشخیص اوتیسم کمک می کند

تشخیص اوتیسم با آزمایش شنوایی

به طور معمول، بهتر است شنوایی نوزادان در همان ماه نخست زندگی مورد آزمایش قرار گیرد. به این کار غربالگری شنولیی نوزادان گفته می شود. تست ABR که مخفف عبارت انگلیسی auditory brainstem response است در بیشتر موارد برای این منظور به کار می رود.

در تست ABR یک محرک صوتی در گوش نوزاد پخش می شود. حسگرهای موجود روی جمجمه نوزاد، پاسخ مغزی نسبت به این تحریک صوتی را ثبت و ضبط می کنند. بدین ترتیب، می توان اطمینان یافت که نوزاد توانایی دریافت امواج صوتی، تبدیل آن به سیگنال عصبی و دریافت آن در مغز را دارد. با تست ABR نوزاد به لحاظ کارکرد دستگاه شنوایی غربالگری می شود.

پژوهش های پزشکی نشان می دهد نوزادانی که در آینده تشخیص اوتیسم در آنها محرز می شود، با نوزادان سالم به لحاظ نتایج تست ABR تفاوت دارند. نوزادان در معرض اوتیسم در آینده که در ماه نخست زندگی خود قرار دارند و مورد تست ABR قرار می گیرند، پاسخ مغزی نسبتا کندتری دارند.

همچنین، کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم که در بین سنین 2 تا 6 سالگی تست ABR روی آنها انجام می شود، همچنان پاسخ مغزی کندتری نسبت به کودکان سالم دارند.

به عبارت دیگر، تست ABR که در اصل، برای تشخیص مشکلات شنوایی و غربالگری مشکلات دستگاه شنیداری در نوزادان به کار گرفته می شود، می تواند برای تشخیص کودکان در معرض اوتیسم هم به کار رود. با توجه به این که تست ABR در بسیاری از نوزادان انجام می شود، می توان از نتایج آن برای تشخیص اوتیسم هم استفاده کرد.

پژوهش پزشکی دیگری هم نشان داد که کودکان مبتلا به اوتیسم در گوش داخلی خود دچار اختلالی هستند که توانایی آنها برای تشخیص پیام های کلامی را کاهش می دهد. در این پژوهش نشان داده شد که کودکان مبتلا به اوتیسم در محدوده خاصی از امواج صوتی با فرکانس متوسط دچار اختلال در تشخیص کلام هستند.

به همین دلیل، این پژوهشگران پیشنهاد کردند که از این آزمایش شنوایی برای تشخیص اوتیسم در نونهالان و کودکان استفاده شود. آنها می گویند با استفاده از آزمایش شنوایی و تشخیص زودهنگام کودکان در معرض اوتیسم، می توان زودتر کارهای درمانی را آغاز کرد. با مداخلات سریع تر و شاید آموزش زودتر به والدین این کودکان، ممکن است بتوان به نتایج درمانی بهتری برای مقابله با اختلال اوتیسم دست یافت.

برای خواندن مقاله «عفونت گوش در بارداری» کلیک کنید

تشخیص اوتیسم هم اکنون چگونه انجام می شود؟

هم اکنون برای تشخیص اختلال اوتیسم بیشتر بر تست هایی اتکا می شود که به قدرت تکلم کودک بستگی دارد. همه ما می دانیم که سخن گفتن در برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم دیر اتفاق می افتد و این خود سدی در برابر تشخیص قطعی این بیماری محسوب می شود.

اگرچه هنوز این پژوهش ها در ابتدای راه خود هستند و شاید سال ها طول بکشد تا نتایج آنها در طبابت روزمره به کار گرفته شود، اما دانستن این که می توان با آزمایش شنوایی، کودکان در معرض اوتیسم را زودتر شناسایی کرد، بسیار مفید است.

آیا اختلال اوتیسم با کمبود قدرت شنوایی ارتباط دارد؟

تشخیص اوتیسم با آزمایش شنوایی

با آزمایش های شنوایی می توان در سنین کمتری تشخیص این بیماری دستگاه عصبی را مطرح کرد. اگرچه به نظر می رسد نونهالان در معرض اوتیسم در محدوده فرکانسی خاصی قدرت کمتری در تشخیص پیام کلامی دارند، اما این به مفهوم نقص شنوایی آنها نیست.

شاید درست تر باشد که گفته شود، مبتلایان به اوتیسم از نوعی اختلال در رشد و نمو عصبی مربوط به تشخیص کلام هم رنج می برند. این مشکل می تواند مشکلات کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم را در تکلم توجیه نماید. این که آیا از این یافته در درمان اوتیسم هم می توان سود برد، هنوز مشخص نیست.

آنچه اکنون محرز شده است قابلیت استفاده از آزمایش های شنوایی برای تشخیص زودهنگام اوتیسم است، شاید حتی پیش از آن که کودک سخن گفتن را آغاز نماید.

بدیهی است در صورت ابتلای همزمان یک کودک به اختلال اوتیسم و کم شنوایی علائم وی شدیدتر خواهد بود. انجام آزمایش های شنوایی برای نونهالان همچنین با رفع زودهنگام مشکلات شنوایی کودک به عنوان نمونه، با استفاده از سمعک مناسب، می تواند از بروز موارد شدیدتر اوتیسم هم پیشگیری نماید.

برای خواندن مقاله «علائم عفونت گوش» کلیک کنید

سخن پایانی

شاید وقت آن رسیده است که به آزمایش های شنوایی در تشخیص اختلال اوتیسم بیشتر بها داده شود. به طور حتم، پژوهش های آینده برای تثبیت نقش این آزمایش ها لازم است اما شاید بتوان تا آن زمان، از آزمایش های شنوایی برای غربالگری اوتیسم در سنین پایین و تشخیص زودهنگام این اختلال در رشد و نمو دستگاه عصبی استفاده کرد.

دکتر علی کوهی دانش آموخته رشته فوق تخصصی جراحی گوش و حلق و بینی از دانشگاه استنفورد آمریکا آماده پذیرش بیماران در کلینیک خود واقع در تهران هستند.

منابع:

اشتراک گذاری در facebook
Facebook
اشتراک گذاری در twitter
Twitter
اشتراک گذاری در linkedin
LinkedIn
اشتراک گذاری در whatsapp
WhatsApp

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *