اکوستیک‌ نورینوما

آکوستیک نورینوما چیست و چگونه درمان می شود؟

یکی از بیماری های غیر سرطانی گوش، آکوستیک نوروما (acoustic neuroma) یا آکوستیک نورینوما (neurinoma) نام دارد. این بیماری با نام های دیگری مانند شوانوم وستیبولار (vestibular schwannoma) یا تومور سلول شوان (Schwann cell tumor) هم شناخته می شود. به طور کلی وقتی در نام لاتین یک تومور، پسوند اُما (-oma) وجود دارد، بهتر است به یک توده خوش خیم فکر شود. تومور آکوستیک نورینوما هم یک توده خوش خیم است که از سلول های پوشاننده و محافظ موجود روی عصب وستیبولار (سلول های شوان) سرچشمه می گیرد. عصب وستیبولار بخشی از اعصاب خروجی از گوش داخلی است که سیگنال های مربوط به حفظ تعادل را از گوش به سمت مغز هدایت می کند. به عبارت دیگر، این عصب از گوش تا مغز امتداد می یابد. بنابراین ممکن است تومور آکوستیک نورینوما در هر جای این مسیر واقع شود. این تومور غیرسرطانی به طور معمول رشد آهسته دارد. اگرچه موارد نادری هم گزارش شده است، که این تومور بسیار سریع رشد کرده است و علائم جدی و خطرناک به همراه داشته است. در این نوشتار با بیماری آکوستیک نورینوما بیشتر آشنا خواهیم شد.

آکوستیک نورینوما چیست؟

از گوش داخلی یک رشته عصبی خارج و به سمت مغز می رود. این رشته عصبی از دو بخش تشکیل شده است:

  • رشته عصبی شنوایی که مسوول انتقال سیگنال های عصبی مربوط به حس شنوایی از گوش به مغز است.
  • رشته عصبی وستیبولار که هدایت پیام های عصبی حس تعادل و حفظ تعادل را بین گوش و مغز بر عهده دارد.

روی بسیاری از سلول های عصبی بدن را سلول هایی می پوشانند که به نام «سلول شوان» آنها را می شناسیم. سلول های شوان مسوول حفاظت از سلول ها و رشته های عصبی بدن هستند.

گاهی ممکن است بنا به دلایلی که هنوز برای ما به خوبی مشخص نیست، سلول های شوان بیش از حد لازم اما به صورت کنترل شده تکثیر شوند. بدین ترتیب، تومور یا توده ای خوش خیم در محل تکثیر سلول های شوان پدید می آید.

اگر سلول های شوان موجود روی رشته عصبی وستیبولار دچار افزایش تکثیر کنترل شده گردد، یک تومور خوش خیم به نام شوانوم وستیبولار یا آکوستیک نورینوما به وجود می آید. این تومور در هر جایی از رشته عصبی ممکن است قرار داشته باشد: از مجاروت گوش داخلی تا مغز. بر حسب این که این تومور در کجای رشته عصبی پدید می آید ممکن است علائم آن اندکی متفاوت باشد. در ادامه همین نوشتار با علائم آکوستیک نورینوما بیشتر آشنا خواهیم شد.

به دلیل متغیر بودن محل ایجاد آکوستیک نورینوما و قرار داشتن آن در نزدیکی مغز در بیشتر موارد، این تومور در بسیاری از منابع علمی در رده تومورهای مغزی قرار می گیرد.

 

 

اکوستیک‌ نورینوما

آکوستیک نورینوما به طور معمول رشدی بسیار آهسته دارد یا در برخی موارد اصلا رشد قابل ملاحظه ای ندارد. این تومور خوش خیم است و تحت هیچ عنوان به سایر جاهای بدن مهاجرت و گسترش پیدا نمی کند.

گاهی تومور آکوستیک نورینوما بسیار بزرگ می شود و باعث بروز علائم جدی می گردد. در بیشتر مواقع، این تومور زودتر از این مراحل تشخیص داده می شود و با یک عمل جراحی از بدن خارج می گردد.

این بیماری بیشتر در افراد میانسال بین 30 تا 60 سال سن دیده می شود. اگرچه علت بروز آکوستیک نورینوما در همه موارد به خوبی مشخص نشده است اما در تعداد محدودی از موارد ناشی از شرایط ژنتیکی خاصی است که در پزشکی تحت عنوان نوروفیبروماتوز نوع دو (Neurofibromatosis type 2) شناخته می شود.

 

علائم اکوستیک نورینوما

این تومور خوش خیم در بسیاری از موارد علائم قابل توجهی ندارد یا ممکن است چندین سال طول بکشد تا علائم آن شکل بگیرند. علائم تومور آکوستیک نورینوما به طور معمول از فشار این تومور روی رشته های عصبی شنوایی و تعادلی ناشی می شود. گاهی تومور می تواند روی اعصاب کنترل کننده حرکات و حس صورت که از نزدیکی اعصاب وستیبولار رد می شوند، فشار وارد کند. همچنین در برخی موارد امکان آن وجود دارد که تومور روی رگ های خونرسانی مجاور یا ساختارهای مغز که در نزدیکی رشته عصبی وستبولار قرار دارند، فشار وارد کند. با رشد کردن تومور، امکان تشدید علائم قبلی یا اضافه شدن علائم تازه وجود دارد. در حالت کلی نشانه های این بیماری به شرح زیر است: علائم شایع آکوستیک نورینوما عبارتند از:

آنچه در بالا عنوان شد، علائم شایع آکوستیک نورینوما بود. گاهی این تومور بسیار بزرگ می شود و روی ساقه مغز (نواحی پایینی مغز) فشار وارد می کند. در این صورت، علائم جدی ممکن است پیش بیاید و به علائم بالا افزوده شود.

چه هنگام به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر در یک گوش احساس کاهش قدرت شنوایی دارید یا در گوش یک طرف، احساس صدای زنگ دارید (وزوز گوش یک طرفه) یا در حفظ تعادل احساس مشکل دارید بهتر است به یک پزشک فوق تخصص جراحی گوش و حلق و بینی مراجعه کنید.

دکتر علی کوهی دانش آموخته این رشته فوق تخصصی از دانشگاه استنفورد آمریکا هم اینک در کلینیک خود در تهران آماده پدیرش بیماران دارای علائم فوق هستند.

تشخیص زودهنگام آکوستیک نورینوما اهمیت فراوانی دارد زیرا هنوز تومور رشد زیادی نکرده است. اگر دیر به پزشک مراجعه شود، ممکن است تومور بسیار بزرگ شود و به ساختارهای حیاتی مغز فشار آورده، علائم جدی یا خطرناکی تولید کند. فقدان کامل حس شنوایی یا تجمع مایع مغزی نخاعی در مغز  با عواقب تهدیدکننده حیات، از نمونه این علائم جدی و خطر آفرین به شمار می روند.

علل آکوستیک نورینوما

اکوستیک نورینوما

علت اصلی بروز آکوستیک نورینوما وجود یک اختلال کارکردی در یک ژن موجود روی کروموزوم شماره 22 است. این ژن در حالت طبیعی باعث تولید یک پروتئین خاص می شود. این پروتئین از رشد و تکثیر زیاد سلول شوان جلوگیری می کند و در نتیجه، تا وقتی که این ژن درست کار می کند، تومور آکوستیک نورینوما به وجود نمی آید.

هنوز اصلاعات دقیق وجود ندارد که چرا اختلال در کارکرد این آغاز می شود. اطلاعات آماری موجود هم هنوز به نتیجه مشخصی نرسیده است که کدام شاخص ها ممکن است احتمال بروز آکوستیک نورینوما را زیاد کند.

در یک اختلال مادرزادی نادر به نام نوروفیبروماتوز نوع دو، به طور معمول این ژن به صورت معیوب به ارث می رسد. اختلال در کارکرد این ژن باعث رشد بیش از حد پوشش شوان روی اعصاب وستیبولار در هر دو طرف سر می شود. در این افراد، احتمال بروز آکوستیک نورینومای دو طرفه بسیار زیاد است.

کاهش یا از دست دادن حس شنوایی

صدای مداوم زنگ در گوش

عدم حس تعادل در انجام امور

عوامل خطرزای آکوستیک نورینوما

هر عاملی که باعث افزایش احتمال بروز تومور آکوستیک نورینوما می شود، از عوامل خطرزای این بیماری محسوب می گردد.

علائم اکوستیک نورینوما

نوروفیبروماتوز نوع دو

تنها عامل خطرزایی که تاکنون برای بیماری آکوستیک نورینوما مشخص شده است، نوروفیبروماتوز نوع دو است. اگر یکی از والدین یک فرد به این بیماری ارثی دچار باشد، احتمال بروز آکوستیک نورینوما در او بیشتر است.

شایان ذکر است که تنها 5 درصد افراد دارای آکوستیک نورینوما به نوروفیبروماتوز نوع دو مبتلا هستند. افراد مبتلا به نوروفیبروماتوز نوع دو در بیشتر موارد دچار آکوستیک نورینومای دو طرفه می شوند.

نوروفیبروماتوز نوع دو یک بیماری ارثی از نوع غالب است و یک ژن غالب عامل بروز آن به شمار می رود. بدین معنی که مبتلا بودن تنها یکی از والدین کافی است تا فرزندان هم به این بیماری ژنتیکی دچار شوند. وقتی فقط یکی از والدین به این بیماری مبتلا باشد، شانس ابتلای فرزندان به آن، 50 درصد خواهد بود.

تشخیص آکوستیک نورینوما

اکوستیک نورینوما

نخستین قدم برای تشخیص این بیماری معاینه دقیق گوش توسط پزشک معالج است. البته تشخیص آکوستیک نورینوما در مراحل ابتدایی بسیار دشوار است زیرا علائم آن بسیار خفیف است. با پیشرفت بیماری و بزرگ شدن تومور، علائم واضح تر می شوند و بیمار را نزد پزشک معالج می کشانند.  از سوی دیگر علائم اولیه مانند کاهش شنوایی در گوش یک طرف، در بسیاری از بیماری ها دیده می شوند و این امر تشخیص آکوستیک نورینوما را باز هم دشوار تر می نماید.

پزشک معالج به طور معمول، پس از گوش دادن به شرح حال بیمار، یک معاینه کامل از گوش بیمار به عمل می آورد. علاوه بر این، پزشک ممکن است تست های زیر را برای فرد درخواست نماید:

  • شنوایی سنجی: در بیشتر موارد این آزمون توسط یک کارشناس شنوایی سنجی انجام می پذیرد. او صداهایی را با قدرت و فرکانس مشخص برای هر گوش به طور جداگانه، ارسال می کند. فرد معاینه شونده با شنیدن هر صدای ارسالی، دکمه خاصی را فشار می دهد. صدا با همان فرکانس مشخص دوباره با شدت کمتر ارسال می شود. هر جایی که فرد نتواند صدا را بشنود، توسط کارشناس شنوایی سنجی مشخص می گردد. در این تست معمولا از کلمات هم برای تعیین سطح شنوایی استفاده کنند.
  • تصویربرداری پزشکی: ام آر آی (MRI) بهترین نوع تصویربرداری پزشکی است که به طور معمول، توسط پزشک معالج درخواست می شود. با ام آر آی امکان دیدن تومور آکوستیک نورینوما حتی در اندازه های بسیار کوچک (در حد بین یک تا دو میلی متر) میسر می گردد. در صورتی که دسترسی به دستگاه ام آر آی وجود نداشته باشد یا فرد به هر دلیل توانایی تحمل انجام ام آر آی را نداشته باشد، سی تی اسکن گزینه جانشین محسوب می شود. باید در ذهن داشت که سی تی اسکن در یافتن تومورهای ریز آکوستیک نورینوما دقت بالای ام آر آی را ندارد.

درمان آکوستیک نورینوما

این تصمیم که آکوستیک نورینوما چگونه باید درمان شود، توسط پزشک فوق تخصص جراحی گوش و حلق و بینی اتخاذ می شود. گزینه درمانی این بیماری به چندین عامل بستگی دارد که برخی از آنها عبارتند از:

  • سرعت رشد تومور
  • اندازه تومور در هنگام تشخیص
  • شرایط سلامتی فرد، به طور کلی
  • علائمی که فرد را گرفتار کرده اند

برای درمان آکوستیک نورینوما پزشک معالج ممکن است یکی یا ترکیبی از گزینه های زیر را برای هر بیمار بر اساس شرایط خودش پیشنهاد نماید. این گزینه ها در زیر بیشتر تشریح می شوند.

پایش تومور

اکوستیک نورینوما

در هنگامی که ترکیبی از شرایط زیر در یک بیمار مبتلا به آکوستیک نورینوما دیده می شود، ممکن است پزشک به بیمار پیشنهاد بدهد که تا تغییر شرایط فقط به پایش تومور اکتفا کنند. شرایطی که پایش تومور را به عنوان یک گزینه در کنترل بیماری مطرح می کنند، عبارتند از:

  • اندازه کوچک تومور در تصاویر پزشکی
  • عدم رشد تومور یا رشد بسیار آهسته
  • نداشتن علامت یا داشتن علائم بسیار خفیف و غیر جدی
  • سن بالای بیمار
  • عدم وجود شرایط لازم سلامتی برای انجام عمل جراحی روی بیمار مانند مشکلات جدی قلبی عروقی

در صورتی که گزینه پایش تومور مد نظر قرار گیرد، پزشک معالج انجام تصویربرداری پزشکی منظم و تست شنوایی سنجی را هر 6 تا 12 ماه یک بار تجویز می نماید. با ام آر آی می توان سرعت رشد تومور و اندازه دقیق آن را تعیین کرد.

در صورتی که تومور در حال رشد با سرعت نسبتا زیاد باشد، یا علائم پیشرونده تومور دیده شود یا مشکلات دیگر پدید آید، آن گاه ممکن است یکی از گزینه های درمانی زیر مد نظر قرار گیرد.

عمل جراحی آکوستیک نورینوما

اکوستیک نورینوما

یکی از راه های درمان این بیماری خارج کردن تومور از راه عمل جراحی است. هر جراح ممکن است از یکی از تکنیک های جراحی متداول برای خارج ساختن این تومور استفاده نماید. روش جراحی مدنظر هر پزشک جراح به اندازه تومور، وضعیت قدرت شنوایی و سایر شرایط بستگی دارد.

همان طور که مطرح شد هدف این عمل جراحی خارج ساختن تومور آکوستیک نورینوما از داخل جمجمه است. این عمل جراحی باید با دقت زیادی انجام شود، به گونه ای که به اعصاب صورت آسیبی وارد نشود. آسیب به اعصاب صورت می تواند با فلج عضلات صورت همراه باشد. همچنین ظرافت حین این عمل جراحی به حفظ قدرت شنوایی بیمار منتهی می شود.

از هر تکنیک جراحی که استفاده شود، عمل جراحی خارج ساختن تومور آکوستیک نورینوما تحت بیهوشی عمومی صورت می پذیرد. گاهی برای انجام این عمل حفره ای در استخوان های در بر گیرنده گوش داخلی ایجاد می شود و گاهی به جای استخوان گوش داخلی در جمجمه حفره کوچکی ایجاد می شود و تومور از طریق آن خارج می شود.

در برخی بیماران، امکان خارج ساختن تومور به طور کامل وجود ندارد. به عنوان نمونه، گاهی تومور بسیار به اعصاب صورت نزدیک است و احتمال فلج عضلات صورت بسیار بالاست. در برخی بیماران، تومور ممکن است به بعضی از مراکز بسیار مهم مغزی نزدیک باشد و دوباره به سبب خطرات احتمالی پزشک تصمیم بگیرد، همه تومور را بیرون نیاورد. در این بیماران ممکن است پزشک فقط به بیرون آوردن بخشی از تومور اکتفا کند.

گاهی اوقات، به دنبال عمل جراحی و بیرون آوردن تومور آکوستیک نورینوما، ممکن است به اعصاب صورت، یا رشته های عصبی شنوایی یا تعادلی آسیب وارد شود. در این صورت، فرد ممکن است پس از پایان عمل جراحی، با یک یا برخی از عوارض زیر مواجه شود:

  • نشت مایع مغزی نخاعی از خلال بخیه محل جراحی
  • کاهش یا از بین رفتن شنوایی
  • فلج یا ضعف عضلات صورت
  • بی حس شدن صورت
  • وزوز گوش
  • مشکلات حفظ تعادل
  • سردرد مداوم
  • عفونت و التهاب در مایع مغزی نخاعی (مننژیت)
  • سکته مغزی یا خونریزی مغزی

رادیوتراپی یا پرتودرمانی آکوستیک نورینوما

برای درمان آکوستیک نورینوما ممکن است از اشکال گوناگون پرتودرمانی استفاده شود. در زیر به برخی از انواع این درمان اشاره می کنیم.

بیماری اکوستیک نورینوما

1- جراحی استریوتاکتیک با استفاده از اشعه

برای درمان آکوستیک نورینوما ممکن است از اشکال گوناگون پرتودرمانی استفاده شود. در زیر به برخی از انواع این درمان اشاره می کنیم. جراحی استریوتاکتیک با استفاده از اشعه یکی از روش های درمان آکوستیک نورینوما که از اشعه هم در آن استفاده می شود، جراحی استریوتاکتیک با استفاده از اشعه است. نام این نوع درمان در زبان انگلیسی به صورت عبارت Stereotactic radiosurgery بیان می شود. برای این که کمی با مفهوم استریوتاکتیک آشنا شویم، باید گفت هر گاه از ابعاد مختلف (چندبعدی) اشعه ها یا اجسام به سمت یک مقصد مشخص حرکت نمایند، از عبارت استریوتاکتیک استفاده می شود. اگرچه واژه جراحی در این عبارت ممکن است فکر را به سمت تیغ جراحی پیش ببرد، اما در واقع، تیغ و چاقو در این نوع درمان جایی ندارد، و این درمان، یکی از انواع پرتودرمانی به شمار می رود. پزشک ممکن است در صورت وجود شرایط زیر، این نوع درمان را برای بیمار برگزیند:
● وجود یک تومور آکوستیک نورینومای کوچک ( قطر برابر یا کوچکتر از سه سانتی متر)
● بیماران کهنسال مبتلا به این بیماری
● شرایط سلامتی بیمار در حدی نیست که امکان تحمل عمل جراحی برای وی وجود داشته باشد
یکی از مشهورترین انواع جراحی استریوتاکتیک با استفاده از اشعه، جراحی با گامانایف (Gamma Knife) است. این دستگاه از هیچ تیغ یا برشی استفاده نمی کند. این دستگاه از زوایای متعدد و گوناگون اشعه های ظریف گاما را به سمت تومور می فرستد. میزان دوز هر یک از پرتوهای اشعه گاما به طور دقیق تنظیم شده است. زاویه این اشعه ها طوری تنظیم شده است که درست در نقطه وجود تومور، به هم برخورد می کنند و انرژی آنها با هم جمع می شود. به عبارت دیگر، هر اشعه به تنهایی به بافت هایی که از آنها عبور می کند، آسیب نمی زند اما در نقطه ای که همه اشعه ها جمع می شوند، یعنی در محل تومور، جمع انرژی اشعه ها می تواند به تومور آسیب جدی بزند و رشد آن را متوقف کند. بدیهی است پیش از انجام این عمل جراحی پزشک معالج با انجام یک ام آر آی دقیق، محل تومور و زوایای تابش پرتوها را با دقت مشخص می نماید. در این روش جراحی پوست سر به صورت موضعی بی حس می شود. سپس یک قاب مخصوص روی پوست سر کار گذاشته می شود. این کار باعث می شود، سر بیمار در طول این نوع پرتودرمانی هیچ حرکتی نداشته باشد. هدف از انتخاب این نوع درمان عبارت است از:
● توقف رشد تومور
● حفظ اعصاب صورت
● احتمال حفظ قدرت شنوایی
برخلاف عمل جراحی که نتایج آن سریع تر ظاهر می شود، در این نوع پرتودرمانی هفته ها، ماه ها یا حتی گاهی سال ها طول می کشد تا فواید این نوع درمان خود را نشان دهد. پس از انجام جراحی استریوتاکتیک با استفاده از اشعه، پزشک معالج از طریق تصویربرداری دقیق پزشکی مانند ام آر آی و تست های مکرر و منظم شنوایی سنجی بهبودی تدریجی بیماری را پایش می نماید. نباید فکر کنیم که رادیوسرجری هیچ عوارضی ندارد. این نوع پرتودرمانی هم مانند همه انواع درمان، ممکن است با درصد کمی از عوارض، به شرح زیر، همراه باشد:
● از دست دادن قدرت شنوایی
● وزوز گوش
● ضعف عضلات صورت
● مشکلات حفظ تعادل
● شکست درمان یا به عبارت دیگر، ادامه رشد تومور

از دست دادن قدرت شنوایی

وزوز گوش

ضعف عضلات صورت

مشکلات حفظ تعادل

شکست درمان یا به عبارت دیگر ادامه رشد تومور

رادیوتراپی استریوتاکتیک

در این نوع از پرتودرمانی، در دفعات مکرر، هر بار دوز کمی از اشعه از زوایای مختلف به سمت تومور تابانده می شود. آثار تجمعی این تاباندن اشعه کم اما مکرر می تواند جلوی رشد تومور آکوستیک نورینوما را بگیرد. در این روش پرتودرمانی، تومور آسیب می بیند اما به بافت سالم مغز آسیبی وارد نمی شود.

درمان با پرتوهای پروتون

این نوع از پرتودرمانی از اشعه های قدرتمند حاوی ذرات دارای بار مثبت الکتریکی یا همان پروتون ها استفاده می کند. این اشعه در دوز مشخص به سمت تومور تابانده می شود. این نوع درمان می تواند رشد تومور را متوقف کند و نیاز به سایر اشعه ها برای درمان تومور آکوستیک نورینوما را کاهش دهد.

درمان حمایتی

آخرین نوع درمان که برای مهار این بیماری ممکن است توسط پزشک معالج به برخی بیماران پیشنهاد شود، درمان حمایتی است. در این نوع درمان، در واقع، پزشک نسبت به برداشتن تومور یا متوقف ساختن رشد آن از راه های دیگر قبلا اقدام کرده است، اما هنوز بیمار درگیر علائم یا در درصد کمی از بیماران دچار عوارض درمان است.

در این نوع درمان که به درمان حمایتی شهرت یافته است، بیمار ممکن است همچنان از علائمی مانند مشکلات حفظ تعادل یا سرگیجه رنج ببرد.

در صورتی که حس شنوایی فرد پس از درمان و پس از شکیبایی برای مدتی باز نگردد، کاشت حلزون گوش یا سایر انواع درمان ها هم ممکن است توسط پزشک معالج تجویز شود.

دکتر علی کوهی دانش آموخته رشته فوق تخصصی جراحی گوش و حلق و بینی از دانشگاه استنفورد آمریکا آماده پذیرش بیماران در کیلینک خود در تهران هستند.

کنار آمدن با وضعیت موجود و دریافت حمایت

تردیدی نیست که پذیرفتن تصمیم یک عمل جراحی یا پرتودرمانی حساس و ظریف که با احتمال از دست دادن حس شنوایی یا قلج شدن عضلات صورت همراه است، به هیچ عنوان کار آسانی نیست. برای این که بیماران بتوانند از عهده استرس زیاد وارد شده در این شرایط بر بیایند و در روند تصمیم گیری دچار بحران نشوند، موارد زیر به آنها پیشنهاد می شود:

  • بیماران باید اطلاعات واقع گرایانه و درست درباره بیماری آکوستیک نورینوما کسب کنند. هر چه فرد اطلاعات دقیق تر و درست تری داشته باشد، بهتر می تواند درباره درمان و انتخاب نوع درمان از مشورت پزشک معالج استفاده نماید. پیشنهاد می شود در کنار صحبت و هم اندیشی با پزشک معالج و کارشناس شنوایی سنجی با یک مشاور روانشناسی هم مشورت صورت پذیرد. همچنین صحبت کردن با بیمارانی که مراحل درمان مشابه بیمار را پشت سر گذاشته اند، می تواند برای بیمارانی که در مرحله تصمیم برای درمان هستند، بسیار مفید باشد. چنین صحبت گروهی باعث می شود، بیمار در راهی که در پیش دارد، احساس درماندگی و تنهایی نکند. حتی خوب است پس از پایان درمان هم شرکت در نشست های گروهی بیماران دچار آکوستیک نورینوما ادامه یابد.
  • یک گروه حمایتی مطمئن پیدا کنید و در آن عضویت مستمر داشته باشید. اگر چنین گروهی وجود ندارد، از دوستان و اقوام برای گذراندن زمان های دشوار کمک گرفته شود. اگر بتوان به وضعیت و شرایط سایر کسانی که به آکوستیک نورینوما مبتلا بوده اند، دسترسی داشت و از آن مطلع بود، تحمل استرس و گذراندن این دوران بیماری ساده تر می شود.

خوب است، از پزشک معالج در مورد وجود گروه های حمایتی یا شاید، انجمن حمایت از بیماران مبتلا به آکوستیک نورینوما پرسش به عمل آید.

عاقبت آکوستیک نورینوما

تومورهای بزرگ آکوستیک نورینوما که به طور معمول، به دلیل مراجعه دیرهنگام به پزشک پیش می آید، ممکن است عوارض جدی مانند هیدروسفالی (افزایش فشار داخل جمجمه) داشته باشد و حیات بیمار را تهدید نماید. اما باید دانست که رسیدن به چنین مرحله ای بسیار نادر است. بیشتر تومورهای ناشی از آکوستیک نورینوما بسیار کند رشد می کنند و در مواردی هم که رشد این تومور سریع است، به طور معمول، با مراجعه زودهنگام به پزشک، تومور خارج ساخته می شود و فرصت رشد بیشتر و خطرآفرینی به تومور داده نمی شود. همان طور که گفته شد گاهی پس از اتمام درمان همچنان برخی علائم باقی می مانند. قدرت شنوایی کم و وزوز گوش دو علامتی هستند که احتمال ماندن آنها، پس از درمان وجود دارد. هر دو علامت به کیفیت زندگی، کار، روابط اجتماعی و رانندگی فرد لطمه می زنند. برای رفع این علائم باقی مانده به طور معمول، درمان اضافی و جداگانه مورد نیاز است. در مواردی که درمان به طور کامل و موفق بوده است، امکان عود آکوستیک نورینوما در آینده همچنان وجود دارد. به عبارت دیگر، از هر 20 نفری که تومور آکوستیک نورینومای آنها از طریق جراحی به طور کامل برداشته شده است، یک نفر ممکن است دوباره به این تومور خوش خیم مبتلا شود. به همین دلیل پزشک معالج ممکن است تا مدت ها پس از عمل جراحی همچنان برای بیمار ام آر آی درخواست نماید تا از عود نکردن دوباره آکوستیک نورینوما اطمینان حاصل نماید.

پیش از مراجعه به کلینیک فوق تخصصی جراحی گوش چه آمادگی لازم است، داشته باشید؟​

پزشک فوق تخصص جراحی گوش و حلق و بینی طی مدت ویزیت، پرسش های زیاد و متعددی را ممکن است از بیمار بپرسد. در نتیجه شاید بهتر باشد، برای پاسخ گفتن به این پرسش ها از قبل آماده باشید. برای این که هنگام مراجعه به کلینیک، آمادگی لازم را داشته باشید، در این جا برخی از نکاتی که ممکن است برای پزشک معالج مهم باشد، ذکر شده است. البته واضح است که بر پایه وضعیت هر فرد، پزشک ممکن است پرسش هایی بیشتر از آنچه در این جا آورده ایم از فرد بپرسد. بهتر است پیش از مراجعه به مطب پزشک فوق تخصص جراحی گوش وحلق و بینی مطالب زیر آماده شوند:
●علائمی را که تجربه کرده اید و طول مدتی که گرفتار آنها بوده اید را یادداشت نمایید. شاید برخی از علائم و مشکلات به نظر برسد غیرمرتبط هستند اما بهتر است آنها را هم یادداشت کرد.
●فهرست کاملی از همه داروهایی که مصرف می کنید، تهیه نمایید. حتی اگر یک مولتی ویتامین یا داروی گیاهی یا مکمل هم مصرف می شود، بهتر است در این لیست گنجانده شود. گاهی به همراه داشتن عکس برچسب روی جعبه دارو یا خود جعبه دارو هم مفید است.
●یکی از اقوام یا یک دوست به عنوان همراه در هنگام مراجعه به کلینیک در کنار شما باشد. گاهی ممکن است برخی از موارد پرسیده شده، به خوبی به یاد نیاید و همراهی یک فرد که اطلاعات خوبی در مورد شما دارد، می تواند برای پاسخگویی به پزشک معالج بسیار مفید باشد.
●سوالاتی که می خواهید پزشک معالج به آنها پاسخ بگوید را یادداشت کنید. آماده داشتن پرسش ها و پاسخ ها باعث می شود در مدت انجام ویزیت، از وقتی که در اتاق پزشک هستید، بیشترین منفعت را ببرید.

چه پرسش هایی توسط بیماران آکوستیک نورینوما از پزشک پرسیده می شود؟

بیشتر کسانی که به آکوستیک نورینوما مبتلا هستند، پرسش های زیر را از پزشک معالج خود می پرسند:

  • علت پدید آمدن چنین علائمی چیست؟
  • آیا ممکن است یک بیماری دیگری چنین علائمی را به وجود آورده باشد؟
  • در مورد تست هایی که برای بیمار درخواست شده است، از پزشک توضیح بیشتر خواسته می شود.
  • درباره روش های درمانی این بیماری از پزشک توضیح می خواهند.
  • کدام روش درمانی برای این بیمار مناسب است؟
  • احتمال این که پس از هر روش درمانی دچار عوارض آن بشوند، چقدر است؟
  • اگر هیچ درمانی برای آکوستیک نورینوما انجام نشود، چه اتفاقی می افتد؟
  • آیا امکان آن وجود دارد که یک کتاب یا مقاله یا بروشوری که درباره این بیماری و تشخیص و درمان آن توضیح داده است، معرفی شود؟
  • آیا وبسایتی وجود دارد که اطلاعات دقیق و موثقی درباره این بیماری در آن پیدا شود؟

هر چه اطلاعات بیمار و همراهان بیمار درباره بیماری و درمان آن بیشتر باشد، احتمال پذیرش درمان از سوی بیمار افزایش می یابد و به نتایج درمانی بهتری منتج می شود.

چه پرسش هایی توسط پزشک از بیمار مبتلا به آکوستیک نورینوما پرسیده می شود

پیش بینی این که هر پزشک چه پرسش هایی را از بیمار مطرح می کند، همیشه کار آسانی نیست. با وجود این، بیشتر پزشکان معالج یک سری سوالات مشخص را از افراد مبتلا به آکوستیک نورینوما می پرسند.

اگر افراد از این سوالات مطلع باشند و پاسخ آنها را از قبل آماده کرده باشند، از مدت زمان ویزیت خود بیشترین استفاده را خواهند کرد.

پزشک معالج ممکن است  از بیمار سوالات زیر را مطرح نماید:

  • اولین زمانی که متوجه بروز این علائم شدید، چه زمانی بود؟
  • آیا این علائم مداوم بوده اند و همیشه وجود داشته اند یا به تناوب و گهگاه ظاهر می شدند و بهبود می یافتند؟
  • شدت علائم شما چقدر بود؟ چقدر این علائم در زندگی شما تاثیر گذاشته بود؟
  • آیا هیچ یک از اعضای خانواده شما به آکوستیک نورینوما مبتلا بوده اند؟
  • آیا شنوایی گوش طرف درگیر آکوستیک نورینوما به اندازه ای است که در زندگی شما مفید باشد یا به حدی کاهش یافته که برای شما فایده ای ندارد؟
  • آیا از این گوش درگیر برای مکالمات تلفنی می توانید استفاده کنید؟ آیا با این گوش می توانید جهت منبع صدا را متوجه شوید و مشخص نمایید؟
  • آیا در حال حاضر به طور مداوم، دچار سردرد می شوید؟ آیا در گذشته، سابقه ابتلا به سردرد به طور منظم، داشته اید؟

دانستن پاسخ این پرسش ها برای بیماران مراجعه کننده به کلینیک دکتر علی کوهی فوق تخصص جراحی گوش و حلق و بینی بسیار اهمیت دارد.

منابع :

nhs

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *